منو

شنبه, 03 تیر 1396 - Sat 06 24 2017

يَنبَغِي لِمَن عَرَفَ اللهَ سُبحَانَهُ اَن لا يَخلوُا قَلبُهُ مِن رَجَائِهِ وَ خَوفِه

  • نوشته شده توسط گروه پژوهشی و تبلیغی تبارک(Www.Tabarak.ir)
  • دسته: شرح حدیث
  • بازدید: 165

روی عن علی «علیه‏ السلام» قال:
«يَنبَغِي لِمَن عَرَفَ اللهَ سُبحَانَهُ اَن لا يَخلوُا قَلبُهُ مِن رَجَائِهِ وَ خَوفِهِ»
در روایتی از امیرالمؤمنین «علیه‏السلام» منقول است که حضرت فرمودند:
سزاوار نیست کسی که خدا را شناخته است، حتّی به مقدار یک چشم به هم زدن دلش از امید و بیم نسبت به خدا خالی باشد؛ یعنی باید هر لحظه در قلب خداشناس دو حالت وجود داشته باشد: اوّل؛ امید به خدا، دوم؛ خوف از خدا، يعني هم امید به لطف و محبّت و مرحمتش و هم خوف از تأدیب و عقابش.
در ضمن این دو حالت باید با هم در قلب او باشند. چون اگر یکی باشد و دیگری نباشد، [E1] نقش تخریبی پیدا می‏کند. اگر در دلش فقط امید باشد، جرأت بر گناه پیدا می‏کند؛ از آن طرف اگر همه‏اش خوف باشد، از رحمت خدا مأیوس می‏شود و «الیأس من رحمۀ الله» بزرگترین معصیت است. لذا اگر یکی باشد و دیگری نباشد، نقش تخریبی دارد.
امّا اگر این دو با هم باشند، نقش سازندگی پیدا می‏کنند. خوف موجب می‏شود به اطاعت خدا مقیّد شود و رجاء موجب می‏شود به محبّت و رأفت و رحمت او دلبستگي پيدا كند، در نتیجه اگر خطا کرد بازهم به خدا روی مي‏آورد.
همچنین باید مواظبت کند که هیچ‏‏کدام بر دیگری غلبه نکند. به تعبیر اهلش: خوف و رجاء باید مثل دو کفّه ترازو مساوی باشند، خوف هیچ‏گاه بر رجاء و رجاء هم هیچ‏گاه بر خوف غلبه نکند.
غررالحکم ص 83 روایت 1339
یکشنبه 27 فروردین 91 – 23 جمادی الاولی 1433
[E1]یکی بدون دیگری

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد